FreSaDoo

Als het weer wat meewilde, ging ik  met de fiets naar mijn werk. Zoals altijd nam ik steeds dezelfde weg. Altijd zat hij daar…. voor zijn venster. Zonder krant of boek, heel soms met een kruiswoordraadsel, maar geen gezelschap om mee te praten. Hij zat daar gewoon en keek naar wie voorbij kwam. Dag in dag uit. Van ’s morgens tot ’s avonds. In zijn oude rode zetel, met een leeslampje boven zijn hoofd. Hij zag er wat simpel uit, en dat was hij allicht ook, maar vaak heb ik gedacht “wie is hier de zot?” als ik weer eens gehaast voorbij vloog op weg naar iets dringends en hem even toeknikte. Doch maakte ik steeds even tijd voor hem om met mijn luidruchtige ding-dong bel zijn aandacht te trekken om dan als een halve gare met enorme zwaaibewegingen op mijn hippie fiets hem een gedag te wensen….hij vrolijkt er spontaan van op. En zo’n lach op iemands gezicht, maakt jezelf toch blij?

Ik “zat in de kleine kinderen” zoals dat heet, had een huishouden en een job buitenshuis en nog zoveel andere belangrijker dingen te doen dan voor het raam te zitten. Maar telkens doorprikte hij mijn “bel van zelfsprekendheid” waarmee wij door het leven hollen, gewoon door daar te zitten….

Het is raar, dat je eigenlijk ‘gehecht’ raakt aan iemand die je van haar noch pluim kent… Soms als ie dan eens niet voor zijn raam zat, en ik kwam voorbij, dan sloeg de angst al om mijn keel. Is er iets gebeurd? Waar is hij naar toe? Zit ie misschien op ’t Wc? Waar is ie? Allemaal vragen die je probeerd in angst een antwoord te geven. Tot de dag erna, als hij weer van de partij is, en alles zijn gewone gang weer gaat. Hij leek me steeds te zeggen : “stop de tijd even…, kijk naar mij, ik zaai niet en ik maai niet…” Steeds met een vriendelijke lach en met zijn duim hoog in de lucht, veerde hij iedere keer recht als hij mij zag aan komen vliegen.

Je vraagt je dan dingen af, zoals : “heeft hij kinderen? Wat voor leven heeft hij gehad? Denkt hij eigenlijk ook zo na over mij?” Best wel vreemd…. Nog nooit heb ik hem gesproken, vraag me af of hij me wel zou herkennen zonder “ik-met-de-hippie-fiets”. Ik had hem zelfs een naam gegeven : Charles.

Zodoende mijn “affaire” met Charles, kwam ik nog meerdere mannen als ‘zekerheid’ op mijn weg. Zo had je ‘de loewie’, die woonde vier huisjes naast het zwembad en stond dagelijks (winter en zomer)  in onderhemd met daarbij horende versleten sloefen, voor zich uit te staren. En zo was er nog Wouter, een oude man die leek op een tuinkabouter die steeds in zijn voortuin op een bankje zat. Al is er een verschil met de voorgaande. Zij zwaaiden nooit….. Volgens mij zagen ze mij niet passeren…. Mocht ik hen ooit eens aanspreken? Vertel ik hen dan dat ik elke ochtend naar hun kijk en hun dan benijd dat zij daar zo in alle rust en stilte gewoon ‘zijn’. Laat ik hen dan weten dat ze van mijn dagelijkse leven deel zijn gaan uitmaken of hou ik dat voor mezelf? Is het leuk om te weten dat er elke ochtend iemand naar je kijkt? Of juist niet? En stel dat zij dan ook naar mij beginnen te kijken, en ik zo de rust verstoor? Of dat hij een praatje af en toe op prijs stelt, waar ben ik den weer aan begonnen? Ik ben er nog niet uit….

Dagen, weken en maanden gingen voorbij. Feestdagen passeerden, pasen, kerst,…Iedere dag zwaaide ik en steeds veerde hij recht. Zo ging het af en aan. Telkens als het weekend werd, was ik een beetje droeving omdat ik dan niet kon zwaaien. Dan was het weer maandag, ik hup op de hippiefiets met een slaapkop en weer gaf ie me moed om mijn dagje te beginnen…

Op een koude kille winter ochtend, de vorst sneed aan mijn neus en oren, maar weldra ging ik warmte voelen, innige warmte, door een belachelijk klein gebaar. Het was gratis, ik hoefde er niets voor te doen, enkel door er gewoon te ‘zijn’ op ‘dat moment’ met mijn arm in de lucht, een moment van intens geluk, vrijheid van tijd al was het maar 1/100 van een seconde, ik liet me mee voeren op een wolk van vreugde, was al op de hoek van de straat,…..toen…

Ik zag dat zijn gordijn dicht was. Het licht was uit. Ik stond stil, de tijd stond stil. Mijn wolk dreef verder terwijl mijn blik op het raam gericht was. Spontaan rolde er een traan over mijn wang. Ik weet niet hoelang ik er gestaan heb, wat ik wel weet, is dat ik te laat op het werk was. Blijkbaar had de tijd toch niet stil gestaan…… Later op die dag, toen ik weer voorbij charles moest, was zijn gordijn nog steeds dicht. Ik was bang te moeten geloven wat ik heel die dag gedacht had.

Een tijdje later stond er een oude vrouw in zijn portaal, die naar mij zwaaide en me naar haar toe lonkte. Ze bekeek mij en zei: “Ik heb iets voor je, als jij het meisje met de hippiefiets bent tenminste.” Het was een overlijdingsbericht. Een onbekende naam, maar ik wist gewoon dat hij het was. Hij heette Jean, eigenlijk toch ook een naam die perfect bij hem paste. Al kan ik niet zeggen waarom, want alle Jean-en die ik ken zijn heel verschillend. Hij had noch vrouw noch kinderen, broers of zussen, zo bleek uit het overlijdingsbericht. Wie zich over zijn begrafenis ontfermde weet ik niet. … Blijkbaar had de man alle dagen tegen zijn buurvrouw gesproken over ‘het meisje met de hippiefiets’………..

Sta stil bij de tijd, voor de tijd jouw stil staat.